Wushu Sanda / Qingda

Wushu Sanda

to chińska wolna walka full-contact. Można się jeszcze zetknąć z nazwą Sanshou (dosł. wolna ręka). Termin ten był używany głównie na zachodzie i na początku organizowania zawodów Wushu w Polsce. Sanda wywodzi się bezpośrednio z chińskiej tradycji walk na drewnianych platformach. Platformy niezabezpieczone linami o wymiarach kwadratu 8m x 8m były wznoszone na wysokość od 60 cm do kilku metrów zależnie od mistrzów, którzy je wznosili lub szkoły Wushu w danej prowincji. Wypadnięcie z platformy groziło poważną kontuzją, kalectwem, a nawet śmiercią gdyż w ziemię najczęściej wbijano ostrzem do góry miecze, włócznie lub bambusowe paliki. Taką formę konfrontacji nazwano LEITAI („walka na platformie”).
Uwarunkowania polityczne w Chinach spowodowały stopniowy koniec Leitai.  Chociaż jeszcze do pierwszej połowy XX w. w niektórych rejonach Chin  odbywały się turnieje Leitai w których dochodziło do wypadków śmiertelnych. Chcąc zachować tradycję Chińska Fedaracja Wushu założona w 1958 r. w latach ’80 stworzyła sportową odmianę walk Leitai, którą nazwano Sanda (dosł. wolna walka).

Sanda amatorska – zasady ogólne.  Walki toczone się na platformie o wymiarach 8m x 8m x 60cm ewentualnie na macie. Walka trwa 2 rundy po 2min., a w przypadku remisu jest 3 runda decydująca. Zwycięzca tej rundy wygrywa walkę. W zależności od rangi zawodów, walki toczone są w/g  regulaminu Międzynarodowej Federacji Wushu (IWUF), Europejskiej Federacji Wushu (EWUF). Na turniejach w Polsce walki mogą być rozgrywane w/g regulaminu Polskiego Związku Wushu (PZWushu) lub w/w federacji.
Walczy się w ochraniaczach na szczękę, korpus, genitalia (suspensor),  rękawicach bokserskich         8oz-12oz w zależności od kategorii wagowych oraz kaskach. Do 2005 roku dodatkowym  zabezpieczeniem były ochraniacze na kości piszczelowe. Obecnie w w/w protektorach walczą juniorzy i seniorzy w konkurencji QINGDA (lekki kontakt) oraz zawodnicy startujący w walkach Pierwszego Kroku. Kategorie wagowe i regulaminy Sanda są obligatoryjne dla wszystkich federacji zarówno dla kobiet jak i mężczyzn.
    Sanda jest bardzo wszechstronną formułą walki opierającą swoją filozofię na 3 płaszczyznach: dystans, klincz, spowodowanie upadku przeciwnika. W przypadku obalenia-rzutu obowiązuje prosta zasada: zawodnik, który jako pierwszy zetknie się z matą traci punkty. Oprócz szerokiej  gamy charakterystycznych technik  wywodzących się z Wushu i chińskich zapasów Shuai Jiao (5000 lat tradycji) Sanda cechuje duża dowolność. Tak naprawdę zabronione są kopnięcia kolanami i uderzenia łokciami.  Można stosować kopnięcia na zewnętrzną i wewnętrzną część ud, kopnięcia z wyskoku,  oraz kopnięcia i uderzenia  po obrocie. Dowolne sprowadzenie przeciwnika do parteru, rzuty niskie, wysokie, podcięcia, obalenia, przechwyty kopnięć z wykonaniem dodatkowych technik (np. uderzenie, kopnięcie, podcięcie lub rzut) oraz zepchnięcia z platformy.  Te ostatnie są odzwierciedleniem tradycyjnych turniejów Leitai, a wypchnięcie przeciwnika dwa razy w rundzie kończy ją zwycięstwem zawodnika wypychającego, bez względu na dotychczasowy jej przebieg. Łatwo więc obliczyć że wystarczą cztery wypchnięcia żeby wygrać walkę. Kolejnym sposobem wygrania walki przed czasem jest knockout lub przewaga techniczna.  
Dzięki swojej wszechstronności i różnorodności Sanda może być bardzo dobrym stylem bazowym pod MMA. Obecnie wiele zawodników i zawodniczek wywodzących się z Wushu Sanda walczy z powodzeniem w MMA w azjatyckiej organizacji ONE Championship.

Z powyższego jasno wynika, że Sanda jest bardzo dynamiczną, widowiskową i skuteczną formułą walki, a dzięki swojej wszechstronności i różnorodności ćwiczeń doskonale sprawdza się również w treningu rekreacyjnym dla dzieci, młodzieży i dorosłych.

Sanda na Olimpiadzie
Podczas letnich Igrzysk Olimpijskich w Pekinie w 2008 r., Wushu w tym walki Sanda były  dyscypliną medalową, pokazową. Turniej ten był rozgrywany w obiektach olimpijskich. W turnieju uczestniczyło 4 pierwszych zawodników/zawodniczek z MŚ Wushu z 2007r., w 3 kat. wagowych męskich i 2 żeńskich. Międzynarodowa Federacja Wushu wspierana  przez rząd chiński zabiega o to, aby Wushu na stałe zagościło w programie Igrzysk Olimpijskich. W roku 2008 MKOL uznał Wushu jako sport kandydujący.

Kategorie wagowe  SANDA:
Kobiety:
-48kg, -52 kg, -56 kg, -60 kg, -65 kg, -70 kg, +70 kg                                                                              Mężczyźni: 
-48 kg, -52 kg, -56 kg, -60 kg, – 65 kg, -70 kg, -75 kg, -80 kg, 85 kg, -90 kg, +90kg  

Sanda zawodowa

Walki najczęściej odbywają się w ringu (rzadziej na platformie) i oprócz technik stosowanych w amatorskiej odmianie często dozwolone są pojedyncze kopnięcia  kolanami. W walkach toczonych na ringu wypchnięcia są oczywiście niedozwolone. Jedyne ochraniacze to: rękawice, suspensor i ochraniacz  na szczękę. Walka trwa 3x3min. Można zwyciężyć na punkty lub przed czasem.
Najbardziej znanym zawodnikiem wywodzącym się z Sanda/Sanshou jest Cung Le były mistrz Strikeforce, który z powodzeniem walczył w UFC największej organizacji MMA na świecie. Obecnie w UFC walczy rosjanin Muslim Salikhov wielokrotny mistrz świata i Europy w Sanda, a szeregi tejże federacji zasilają kolejni zawodnicy z Rosji i Degestanu którzy wywodzą się z Sanda.

 
Wushu Qingda

Qingda (dosł. lekka walka) jest młodszą od Sanda konkurencją chińskiego sportu Wushu.                         Bardzo wszechstronna formuła walki w której oprócz dzieci i młodzieży (juniorów) mogą startować seniorzy 18+. Mocno zbliżona do Sanda pokrewnymi technikami  daje możliwość płynnego przejścia do pełnokontaktowej  rywalizacji. Korzyść płynąca ze startu w Qingda to doświadczenie którego zawodnik nabiera wraz z kolejnymi startami. Jest ono bardzo  ważnym elementem w sportach walki i często decyduje o przebiegu konfrontacji. Ponadto junior  w pewnym stopniu oswaja się z walką  oraz stresem przedstartowym. Oprócz korzyści czysto sportowych, trening Qingda   przekłada się na życie codzienne. Dzieci oraz młodzież spędzają czas wolny w bezpieczny dla siebie sposób, nawiązują nowe znajomości z rówieśnikami, uczą się samodyscypliny oraz szacunku do innych. Zajęcia prowadzone pod odpowiednim kątem rozwijają cechy psycho- fizyczne dzieci i młodzieży, a wszechstronny trening  poprawia motorykę oraz ogólną sprawność fizyczną. W dobie telewizji, gier komputerowych oraz Internetu, ciężko jest zaszczepić u najmłodszych systematyczne uprawianie sportu. Jednak  poprzez odpowiednie podejście pedagogiczne oraz ukazanie walorów jakie niesie  ze sobą  trening sportów walki,  jesteśmy w stanie zachęcić dzieci i młodzież do aktywnego spędzania czasu. Nie każda osoba trenująca sporty walki musi być zawodnikiem.                        
Ogólne zasady walki Qingda.                                                                                                                                        
Walki Qingda toczone są w systemie light-contact  wg regulaminu IWUF (Międzynarodowa Federacja          
Wu Shu),  EWUF (Europejska Federacja Wu Shu), PZWS (Polski Związek Wu Shu), w zależności od
rangi zawodów. Ponadto zasady Qingda są zależne od kategorii wiekowych stopniowo zwiększając
zasób dozwolonych technik. W najstarszej kategorii wiekowej tj. 17 lat, zawodnicy mogą stosować pełną
gamę technik Qingda.
Kategorie wiekowe i wagowe:
•    7-8 lat: -20kg, -23kg, -26kg, -29kg, -31kg, +31kg
•    9-10 lat: -25kg, -29kg, -33kg, -37kg, -41kg, +41kg
•    11-12 lat: -30kg, -34kg, -38kg, -42kg, -46kg, +46kg
•    13-14 lat: -36kg, -40kg, -44kg, -48kg, -52kg, +52kg
•    15-16 lat: -50kg, -55kg, -60kg, -65kg, -70kg, +70kg
•    17 lat: jak w kategoriach seniorów